Met de stoelen in carré-opstelling en de sprekers voorzien van aangeplakte versterkers, betraden zij één voor één, als professionele musicalsterren de arena. Om op gelijke voet met het publiek te staan acteerde men op de kale vloer; geen afstand, dicht bij en vooral ‘gezellig’ moest het zijn. Ze kwamen alledrie aan het woord, de portefeuillehouder, de scheidende, en toekomstige directeur. De wethouder hield het kort, de interim struikelde over zijn woorden en verschool zich achter talloze ambities, geprojecteerd op een groot scherm en de nieuwe man droeg zijn prozaïsche, niet omlijnde visie voor in 8,14 minuten.

De discussie wilde niet echt vlotten, ondanks de inspanningen van Raymann. Ik hoorde een opsomming van wat Jeroen wenst (Guggenheim Almere), hoe het uitgevoerd zou kunnen worden (Jan: breed en diep) en een verzoek tot huurverlaging voor jazz bandjes. Een Rembrandt in Almere dan misschien?

Ging het nog ergens over? Werd er een visie gepresenteerd? Wat was naast de geijkte doelen als commerciële activiteiten (logisch) en de creatie van ontmoeting-, en belevingsplekken de echte stip aan de horizon? Welke culturele visie, welke profetie werd ons voorgeschoteld? Niets! Althans, ik heb het niet gehoord (misschien moesten mijn oren nog terug ‘ploppen’?). Het publiek maakte zich zorgen over de schrale bezetting van Een Hectare Cultuur, oh nee SAMAEA, geen Suburbia of Bonte Hond, vooralsnog geen ‘go’ voor implementatie van Casla en de komst van INTI(?)

Het meest vermakelijk en in zijn toon eerlijk was het (gecensureerde!) filmpje van Theatergroep Ongeremd. Men interviewde doorsnee Almeerders over Een Hectare Cultuur. “Wat? Een Hectare Cultuur? Nooit van gehoord? Nee, nooit van gehoord”. Zij waren verfrissend, objectief, humorvol, origineel, recht door zee, hip en trendy. En het gaf nog een redelijk representatief (niet positief) beeld ook. Misschien moet Jeroen met die jongens gaan praten. Ik ben er weer even helemaal klaar mee: “Wat denk je zelf?”, alsof je bij de dokter zit. 

En dan verschijnt er in oktober 2012 een cultuurbrief, die inslaat als een bom. Museum de Paviljoens, De Kunstlinie als instituut voor amateur-kunst (beoefening) en architectuurcentrum Casla moeten zich opheffen om plaats te maken voor een nieuwe organisatie, waarin kunst op een ‘unieke’ wijze zal worden gepresenteerd, geproduceerd en geprogrammeerd. Alle heilige huisjes worden gesloopt, geen subsidies meer, geen eigen onderkomens, geen persoonlijke invulling meer van de diverse kunstdisciplines. De invulling zal vanaf 2013 worden bepaald door een onafhankelijk, artistiek leider. En daar zit hem de kneep. Wat krijgen we in Almere dan voorgeschoteld? Als alles wordt samengevoegd, hoe garandeer je dan kwaliteit? Is de smaak van Almere een eenheidsworst, met de bekende formule: veel voor weinig?  Is er binnen dit concept nog wel voldoende ruimte voor bijzondere, aparte, tapas, liflafjes en pittige snacks?  Wie schrijft de menukaart, wie staat er in de keuken en wie gaan er in de bediening? Ik ben een kritische Almeerse, die als een Johannes van Dam gaat keuren, proeven, reflecteren en probeer op die manier bij te dragen aan een bewuste houding ten opzichte van kunst en cultuur in Almere. Smakelijk lezen!