En dan verschijnt er in oktober 2012 een cultuurbrief, die inslaat als een bom. Museum de Paviljoens, De Kunstlinie als instituut voor amateur-kunst (beoefening) en architectuurcentrum Casla moeten zich opheffen om plaats te maken voor een nieuwe organisatie, waarin kunst op een ‘unieke’ wijze zal worden gepresenteerd, geproduceerd en geprogrammeerd. Alle heilige huisjes worden gesloopt, geen subsidies meer, geen eigen onderkomens, geen persoonlijke invulling meer van de diverse kunstdisciplines. De invulling zal vanaf 2013 worden bepaald door een onafhankelijk, artistiek leider. En daar zit hem de kneep. Wat krijgen we in Almere dan voorgeschoteld? Als alles wordt samengevoegd, hoe garandeer je dan kwaliteit? Is de smaak van Almere een eenheidsworst, met de bekende formule: veel voor weinig?  Is er binnen dit concept nog wel voldoende ruimte voor bijzondere, aparte, tapas, liflafjes en pittige snacks?  Wie schrijft de menukaart, wie staat er in de keuken en wie gaan er in de bediening? Ik ben een kritische Almeerse, die als een Johannes van Dam gaat keuren, proeven, reflecteren en probeer op die manier bij te dragen aan een bewuste houding ten opzichte van kunst en cultuur in Almere. Smakelijk lezen!