Kunst en cultuur moeten in Almere weer een plek krijgen bij iedereen in de huiskamer en bij de kinderen en op school.

Maar waarom loopt het proces naar een breed gedragen HaC dan zo stroef en waarom begrijp ik niet waarom? Ja, ik ben verontwaardigd en boos, want het proces duurt nu al meer dan een jaar en er is nog geen vierkante meter cultuur op de hectare gerealiseerd, laat staan een hectare. Organisaties en hun personeel weten niet waar ze aan toe zijn. Er wordt (nog) niets opgebouwd, kennis en expertise (dreigen te) verdwijnen. Wat is het gezicht van kunst en cultuur in Almere?

Kunst en cultuur zijn behalve balsem voor de ziel ook de smeerolie voor de samenleving; het verbindt mensen. EN het is ook belangrijk voor de welvaart van de stad. Kunst en cultuur werken wel degelijk als vliegwiel voor de economie. Ook dat heeft onze stad nodig. Dan sla je niet een, maar twee vliegen in een klap.

De politiek laat het in mijn ogen afweten. De besluitvorming is tergend langzaam. Het Stadhuis moet duidelijkheid verschaffen, maar komt vast te zitten in het drijfzand vol bijzaken. Ik verlang naar duidelijkheid. Hoe lang gaat dit proces nog duren?

Nu speel ik met de gedachte een actie op touw te zetten met als titel: De Dwaze Moeders van Almere willen kunst en cultuur. Ik weet wat ik wil en wat ik belangrijk vind; cultuureducatie moet een vast programmaonderdeel zijn op de basisschool en de mensen in Almere hebben recht op spraakmakende tentoonstellingen, uitdagende voorstellingen en een gezonde dosis Street Art. En volgens mij zijn er heel veel mensen in de stad die er hetzelfde over denken.

Als ik al die ‘dwaze moeders’ kan vinden en mobiliseren? Als ik een oproep zou doen en samen met hen, kunstdocenten, zusters en broeders kunstenaars actie ga voeren? Kom vooruit, ik nodig Joost Zwagerman en Henk van Os ook uit en natuurlijk krijg ik de steun van de burgemeester, die haar kleinkinderen ook veelzijdig onderwijs gunt; dan kan er een mooie beweging ontstaan. Een kunstwave!

Maar ik durf niet. Ik moet op mijn woorden letten. Ze wegen op een weegschaaltje. Geen onherstelbare schade aanrichten. Aan mijn toekomst denken. Positief zijn en proberen ‘om te denken’. Denken in mogelijkheden in plaats van onmogelijkheden.

Zwijgen is voor een inspirator als het onthouden van klei aan een beeldhouwer, of het afnemen van de pen van de schrijver.

Dus als u binnenkort een vrouw op het Stadhuisplein ziet, met een wit hoofddoekje om, dan ben ik het. Draaiend aan het wiel van de mobilisatie van Almere. Kunst in beweging! Komt u ook?