Langzaam schuifelen ze door de gang. Ze bevinden zich in het Musée Matisse, in Le Cateau Cambrésis, de geboorteplaats van de kleurentovenaar Henri Matisse. Hij schokte de wereld begin 20e eeuw met zijn kleurrijk palet. Hij creëerde bijna perspectiefloze, decoratieve interieurs, vrouwenportretten en veel natuur. Bloemen, vruchten, vogels, sterren in alle kleuren van de regenboog. De onbetwiste aanvoerder van ‘de wilden’, les fauves.

De docent, een jonge man van nog geen 30, neemt ze mee naar een groot werk: Fenêtre à Tahiti uit 1942; ze gaan op de grond zitten en in de dialoog die de docent met ze voert, komen ze erachter wát de kunstenaar heeft geschilderd. ‘Een uitzicht uit zijn kamer in Tahiti, met een balustrade op de voorgrond en een wapperend gordijn. Een decoratieve bloemenrand omsluiting het beeld en biedt zicht op een boot tussen groen aan de overzijde. Aan de bovenkant zien we rode bergen en rode wolken’. Volgens de docent zette de kunstenaar als laatste zijn naam op het werk: HM. De kinderen vullen het in: de H van:…Henri en de M van:…”Matiou” roept een jongetje, “comme moi!” Iedereen lacht. “Non, comme Matisse”, zegt de leuke meester.

Dan staan ze allemaal op en gaan naar een volgende zaal waar kleurrijke knipsels zijn opgehangen. Na de uitleg van de meester dat de zieke Matisse niet meer kon schilderen maar wel kon knippen, bekijken ze de vormen. Dan komen er knutsel-materialen te voorschijn. Geschilderde vellen papier, scharen en lijmstiften. De kinderen mogen nu ook grote bloemen of plantenbladen knippen. Ze zitten nog steeds op de grond in de zaal, tussen de kunstwerken en gaan aan de slag. Vervolgens worden de knipsels op een gekleurde ondergrond gelegd. Ze ontdekken dat de resten ook vormen opleveren; je hebt immers het positieve maar ook het negatieve beeld. De moeders en vrijwilligers knippen ijverig mee. Ze genieten van de kinderen en pikken ook nog een lesje kunstgeschiedenis mee. Iedereen geniet.

Als ik de suppoost vraag of er op vrijdag altijd zo veel schoolkinderen op bezoek komen, zegt ze, dat het bij hen altijd ‘kinderdag’ is. Zo ziet cultuureducatie eruit in het noorden van Frankrijk, 338 kilometer ten zuiden van Nederland. Iets om over na te denken.